ประชาธิปไตยเช็คอินที่ราชดำเนินเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2563

ประชาธิปไตยเช็คอินที่ราชดำเนินเมื่อวันที่ 16 สิงหาคม 2563

24 ชั่วโมงแห่งความประทับใจประเทศไทยมีประชาธิปไตยแน่แล้ว

08.00 น. ผมเตรียมตัวและตั้งใจแล้วว่าจะไปร่วม Check In ที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย โดยที่ไม่รู้ว่าจะมีคนไปร่วมชุมนุมมากเท่าไร คิดเพียงแค่ว่าถึงเวลาอันเหมาะสมแล้วที่ในฐานะผู้ที่ร่วมต่อสู้ทางการเมืองมาอย่างยาวนานนั้น จะต้องเข้าไปให้การสนับสนุนกับบรรดานักศึกษาที่กำลังต่อสู้เพื่อประชาธิปไตยเช่นเดียวกันกับคนรุ่นเรา ดังนั้นจึงจัดพิมพ์ป้ายกระดาษ A4 ปูนนก Check In เตรียมเอาไว้เพื่อไปร่วมงาน

11.00 น. เดินทางมาถึงที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตยราชดำเนิน เมื่อลงจากรถเมลด้านฝั่ง ร้านอาหารศรแดง สิ่งที่ได้เห็นก็คือม๊อบ ศอปส. จำนวนประมาณ 30-40 คน สวมเสื้อเหลือง สวมหมวกเหลือง หรือคาดหัวด้วยแถบสีเหลือง ยืนโบกธงชาติ พร้อมกับถือพระบรมฉายาลักษณ์ของในหลวง ร.9 กับสมเด็จพระราชินี อยู่ด้วย กลุ่ม ศอปส. ปราศัยกันอยู่บนทางเท้าด้านฝั่งร้านอาหารศรแดง ตรงสัญญาณไฟจราจรพอดี ผมไปยืนดูและถ่ายภาพมา 2-3 ภาพ มีป้ายบางป้ายเขียนข้อความว่า “สถาบันผิดอะไรจึงจะล้มล้างสถาบัน” แต่สุดท้ายก็เห็นป้ายดังกล่าวถูกโยนทิ้งในกองขยะอย่างไม่ใยดี... เฮ้ออออ มันใช่จริงๆ เหรอนั่น อนิจจา

11.30 น. ผมเดินข้ามถนนมาที่ฝั่งโรงเรียนสตรีวิทย์ ใกล้ๆ ร้านแม๊คโคนัล มีกลุ่มประชาชนปลดแอก จำนวนนับร้อยยืนจับกลุ่มกระจายตัวกันอยู่ในร้านแม๊ดโคนัล, ร้านกาแฟชาวดอย และจัดเวทีย่อยปราศัยกันที่บนทางเท้าข้างกำแพงโรงเรียนสตรีวิทย์ เสียงตบมือ เสียงเฮ เสียงฮา เสียงตะโกน “เผด็จการออกไป” มีเป็นระยะๆ ทำให้บรรยากาศคึกคักมาก รอบๆ พื้นที่ถูกตำรวจเอาแผงเหล็กมากั้นไว้ที่บนทางเท้ายาวตลอดแนว แต่ก็มีป้ายข้อความต่างๆ ติดไว้บนแผงเหล็กนั้นตลอดแนวเช่นกัน ผมถ่ายภาพป้ายกระดาษที่เตรียมมา เพื่อแสดงว่าตนเองได้มา Check In ตามที่ได้ตั้งใจไว้แล้ว....

  • รัก
    5
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    0
  • เศร้า
    1

9 ความเห็น

 
ปูนนก

12.00 น.                 บรรยากาศเริ่มคึกคักเพิ่มมากขึ้น  มาคนเข้ามาร่วมฟังการอภิปรายบนทางเท้าที่ริมกำแพงโรงเรียนสตรีวิทย์มากขึ้น  จนทางเดินจากแถวๆ  ด้านศึกษาภัณฑ์  ไปถึงแม๊คโดนัลเริ่มติดขัดมาก   คนเริ่มจะล้นลงบนถนนบริเวณด้านหน้าสตรีวิทย์  ไม่นานนักก็มีนายตำรวจท่านหนึ่งยศพันเอก  นำโทรโข่ง  มายืนอ่านข้อกฎหมายแจ้งให้ผู้ชุมนุมทราบว่ากำลังกระทำผิดกฎหมายการชุมนุม  แต่ก็ถูกประชาชนโห่ไล่จนต้องเดินจากไป  จากนั้นตำรวจก็เริ่มเดินแถวมาเพื่อจะกั้นบริเวณใหม่ให้ประชาชนลงไปเดินบนถนน   และมีรถบรรทุกทหารจาก ราบ 11 แล่นเข้ามาในบริเวณโรงเรียนสตรีวิทย์  แต่ก็ถูกโห่ไล่จนหายลับไป

 

13.00 น.                 เริ่มมีนักศึกษาเดินทางมาร่วมชุมนุมเป็นกลุ่มๆ  โดยเดินมาพร้อมๆ กันกลุ่มละ  10-20 คน  แต่ละคนส่วนมากจะสวมชุดสีดำ  สวมมวก  ในหน้ากาก Mask กันทุกคน   ที่สำคัญคือส่วนมากจะเดินข้ามถนนมาจากทางด้านฝั่งร้านอาหารศรแดง  ซึ่งต้องผ่านกลุ่มม๊อบของ  ศอปส  แต่ไม่มีใครสนใจที่จะเข้าไปร่วมกลุ่มด้วยเลย   ขณะที่มวลชนที่อยู่ฝั่งด้านศึกษาภัณฑ์  ใกล้ๆ ร้านกาแฟชาวดอยต่างโห่ร้อง และตบมือต้อนรับกลุ่มนักศึกษาที่เดินข้ามถนนมาเหลานั้น   เหมือนเพื่อนร่วมศึกที่กำลังเข้ามาสู่สนามรบด้วยกัน....  เป็นภาพประทับใจจริงๆ ครับ

 

14.00 น.                 ผู้คนเริ่มมาร่วมชุมนุมกันมากขึ้นประมาณด้วยสายตาคร่าวๆ  น่าจะเกิน 2000-3000 คน  ทุกๆ คนต่างเดินมากันจากทุกทิศทุกทางจนผู้คนต้องลงไปบนถนน  ตำรวจได้ย้ายแผงเหล็กกั้นลงไปบนถนนแทน  ช่วงนี้ลุงๆ  ป้าๆ  ชาวเสื้อแดงต่างเอาอาหาร, ขนม,  น้ำดื่ม,  และอื่นๆ อีกมากมาย  แจกให้กับนักศึกษาที่มาชุมนุมกันอย่างอบอุ่น    เริ่มมีนักศึกษาบางส่วนไปตั้งเวทีเล็กๆ  ที่ด้านถนนราชดำเนินบริเวณใกล้เกาะกลางถนนแยกไฟแดงด้านหน้าของ แม๊คโดนัล ทำให้มีผู้คนลงไปชุมนุมกันหน้าเวทีนั้น  มีการอภิปราย และแสดงกิจกรรมหลายอย่างเป็นที่คึกครื้น  แต่ละคนถือป้ายแสดงความคิดกันอย่างเต็มที่  หลายคนชู 3 นิ้ว  และตะโกนร้อง  “เผด็จการจงพินาศ.... ประยุทธออกไป....”  ฯลฯ  และที่เป็นสีสรรมากที่สุดก็คือกลุ่ม LGBT  ต่างก็แต่งชุด Costume  กันมาเต็มที่   ทีมนกพิราบขาวต่างยกชูเสาที่มีนกพิราบขาวเดินเข้ามาเต็มถนน  ผู้คนต่างเดินลงไปบนถนนกันเต็มไปหมด...  ส่วนมากเป็นรุ่นเยาวชน  ส่วนรุ่นที่มีอายุหน่อยก็จะอยู่บนทางเท้าหลบแดด  เพราะแดดร้อนจัด  บางส่วนก็ถือร่มลงมาร่วมด้วย

  • รัก
    4
  • ฮ่าฮ่า
    2
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    1
 
ปูนนก

15.00 น. กลุ่ม ศอปส. เริ่มหยุดการเคลื่อนไหว ไม่มีการอภิปราย หรือร้องเพลงใดๆ และดูเหมือนจะเปิดเพลงสรรเสริญพระบารมีเพื่อจบการชุมนุมและแยกย้ายกันกลับ ซึ่งกลุ่มที่มาชุมนุมกับ ศอปส. ที่เห็นจริงๆ มีไม่เกิน 50 คน นี่นับแบบให้กำลังใจแล้วนะ.......ส่วนฝั่ง ประชาชนปลดแอก ก็เริ่มตั้งเวทีใหญ่ที่บริเวณหน้าอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย ตอนนี้ตำรวจถอยไปตั้งแถวกั้นอยู่บริเวณโดยรอบพื้นที่อนุสาวรีย์ประชาธิปไตย เหมือนจะไม่ให้มีใครขึ้นไปบนบริเวณอนุสาวรีย์ ซึ่งก็ไม่มีใครเข้าไปในพื้นที่นั้นอยู่แล้ว ผู้คนเริ่มเข้ามาในบริเวณหน้าเวทีใหญ่มากขึ้นๆ จนเบียดเสียดกันแน่นไปหมดท่ามกลางอากาศที่ยังคงร้อนจัด มีเสียงตะโกน “เผด็จการจงพินาศ.... ประยุทธออกไป....” เป็นระยะๆ ในช่วงนี้ใครมีข้อความอะไร แผ่นป้ายอะไร ต้องการพูดความรู้สึกใดๆ ก็แสดงกันได้เต็มที่ จำนวนผู้คนเริ่มล้นเต็มบริเวณอนุสาวรีย์ประชาธิปไตย และล้นไปยังถนนราชดำเนินและเริ่มแน่นไปถึงแยกคอกวัวแล้ว ผู้คนเริ่มจับจองที่นั่งบนพื้นถนนและบนเวทีเริ่มเปิดเพลงและมีคนขึ้นมาเพื่อดำเนินกิจกรรมบนเวที

16.00-19.00 น. กิจกรรมบนเวทีเริ่มมีอย่างต่อเนื่อง แต่ที่ทำให้ผมถึงกับน้ำตา รื้น ขึ้นมาที่ขอบตา และจุดแน่นให้หัวอก คือช่วงที่นักศึกษาคนหนึ่งขึ้นไปบนเวทีแล้วประกาศว่า “ขอต้อนรับคนเสื้อแดง และต้องขอโทษที่เคยเข้าใจผิดคนเสื้อแดง” และมีป้ายบางป้ายที่เขียนว่า “ขอโทษพี่น้องเสื้อแดง ที่เคยเข้าใจผิด” ได้ยินคำพูด และเห็นการกระทำของพวกเยาวชนเพียงแค่นี้ก็รู้สึกเต็มตื้นไปทั้งหัวใจแล้วว่า ประชาธิปไตยที่รุ่นพวกผมและก่อนรุ่นพวกผม พยายามต่อสู้เรียกร้องกันเพื่อให้ได้มานั้นบัดนี้ได้ถูกส่งต่ออุดมการณ์ไปยังคนรุ่นต่อไปแล้ว

วันที่ 16 สิงหาคม 2563 ทุกๆ ท่านจะต้องไปสัมผัสกับบรรยากาศด้วยตนเอง ส่วนผมได้เห็นแล้วว่า ปชต. ในประเทศนี้ได้ถูกปลูกไว้ในหัวใจของผืนดินดีอันอุดม นั่นคือปลูกไว้ในความคิดและเจตนารมย์ของเยาวชน คนรุ่นที่ต่าง Gen จากผมมาก......ซึ่งพวกเขามีพลังอันเหลือเฟือ. มีความมุ่งมั่นอันมากมาย....มีเจตนารมย์อันแน่วแน่....มีความใฝ่ฝันอันสูงส่ง..... และที่สำคัญพวกเขามีเป้าหมายอันชัดเจนซึ่งเป็นเป้าหมายเดียวกันกับผมและคนในรุ่นก่อนผม......ภาพที่ผมได้เห็นในวันนี้คือเยาวชนกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าที่เดินผ่านม๊อบ ศอปส. ที่กำลังโบกธงชาติ... ใส่เสื้อเหลือง... และถือรูปพระบรมฉายาลักษณ์ไปอย่างไม่แยแส....ไม่ใช่เพราะเยาวชนเหลานั้นเขาไม่เคารพสถาบันเหลานั้น.....แต่เพราะพวกเขารู้ดีว่าสิ่งที่พวกที่อ้างตัวว่าเป็น ศอปส. ทำนั้น. "มันFake" มันไม่ใช่ของจริง............ลูกหลานเอ้ยยยยย......ขอบใจจริงๆ ที่วันนี้พวกลูกๆ หลานๆ ทำให้คนรุ่นพ่อ รุ่นลุง เป็นปลื้มได้เช่นนี้..........กลับบ้านคงนอนหลับสบายจริงๆ.... ลุยเดินหน้าไปให้เต็มที่ลูก....คนรุ่นพ่อ รุ่นลุงนี้จะระวังหลังให้เอง.....

ปูนนก

  • รัก
    5
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    1
 
3 ส

ดีใจเด็กๆ นักศึกษาเข้าคนเสื้อแดง

ยกนิ้ว เยี่ยมมาก

  • รัก
    2
  • ฮ่าฮ่า
    2
  • ว้าว
    2
  • เศร้า
    0
 
Boulevard of Hopes

ผมว่า เกินครึ่ง ขดงเด็กพวกนี้
พ่อ แม่ เป็นคนเสื้อแดง ทั้งนั้น

  • รัก
    3
  • ฮ่าฮ่า
    2
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    2
 
619

ผมเล่นอยู่แต่ข้างหลังเวทีครับเข้าไปด้านหน้าไม่ได้แน่นไปหมด  คอยต้อนรับคนข้ามถนนมาจากหน้าร้านศรแดงครับ 

 

  • รัก
    4
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    1
 
ชญานุช

เสียดายที่ไม่ได้ยินช่วงเรื่องคนเสื้อแดง
อาจเพราะเป็นช่วงที่หลบร้อน(จัด)ไปเข้าร้าน
แต่ก็ดีใจที่ได้ทราบ และขอบคุณคุณปูนนกค่ะ

  • รัก
    3
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    0
  • เศร้า
    1
 
หลวงพี่เตี้ย

ขอบคุณครับ
เขียนได้น่าอ่านมากครับ

  • รัก
    2
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    1
  • เศร้า
    1
 
fantomous

ดีใจและมึความสุขมากที่ได้เห็นเมล็ดพันธุ์ประชาธิปไตยได้หว่านลงบนแผ่นดินนี้แล้ว  เดินหน้าต่อไปสู่เส้นชัยของประชาธิปไตยด้วยกันครับ  ดีใจมากขึ้นที่ได้ยินได้เห็นเยาวชนและประชาชนเข้าใจการต่อสู้ของคนเสื้อแดงครับ

ผมหวังว่าจะได้เห็น แผ่นดินนี้เป็นของประชาชน โดยประชาชน และเพื่อประชาชน อย่างแท้จริง ก่อนวันสุดท้ายของชีวิตจะมาถึงครับ

  • รัก
    2
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    0
  • เศร้า
    1
 
ชาติอนุรักษ์

ขอบคุณที่นำมาเล่าอย่างละเอียด ทำให้ได้เห็นภาพไปด้วย

คนเสื้อแดง กับ เด็กปลดแอก.....ใช้เวลา 10 ปี พวกเขาถึงจะเข้าใจเจตนารมย์ของคนเสื้อแดง ซึ่งในช่วง ปี 53 เด็กเหลานี้ยังเพิ่งเรียน อนุบาล,ประถม,มัธยม....นับเป็น 10 ปี ของการเพาะต้นกล้าที่เติบโตและแข็งแรง จนสามารถเข้าใจบริบทและรับไม้ต่อได้อย่างมีประสิทธิภาพที่เหนือกว่ายุคปี 53

ในยุค 16,19,35,53 ก็รับไม้ต่อมาจาก 2475

เหตุการเกิดขึ้นซ้ำ ๆ ในเงื่อนไขของการเรียกร้องที่เหมือนกัน จนไม่อาจหาคำตอบได้ว่า จะมีโอกาสจบไหม
เมื่อเห็นเด็กเขาเข้าใจว่า คนรุ่นก่อนหน้าไม่เคยทำให้เรื่องนี้มันจบลงได้เลยสักครั้ง ... พวกเขาเข้าใจอย่างถ่องแท้จึงตั้งสโลแกนได้ตรงใจว่า "ทำให้จบ ในรุ่นเรา"

ด้วยความเข้าใจเป็นอย่างดีและด้วยความกล้าหาญของเด็ก ๆ เหลานี้.....จึงหวังว่า พวกเขาจะประสบชัยชนะได้ในที่สุด ขออวยพรและเป็นกำลังใจให้

  • รัก
    0
  • ฮ่าฮ่า
    1
  • ว้าว
    0
  • เศร้า
    0